Í dag varð ég fyrir þeirri óskemmtilegu reynslu að hiksta í miðjum ropa. Það vita allir hversu hættulegt slíkt getur verið, en þótt loftbólan sem ákvað að synda niður strjúpann á mér í kjölfarið hafi ekki náð að drepa mig verður hún ekki sökuð um að hafa ekki reynt.
“But I probably really should have been at work
But if my free time’s gone would you promise me this that you will
Please bury me with it
Please bury me with it”
- Modest Mouse
Það var alveg kominn tími á eins og eitt helgarfrí. Best að hugsa ekki um neitt af viti næstu tvo dagana og þrjár næturnar. Engin vinna, engin tölva, engin rökhugsun. Ætli ég geti látið handtaka mig fyrir að dansa magadans - í tilheyrandi klæðum - á umferðareyju niðrí bæ?
Annars er ég búinn að fikta aðeins meira í útlitinu á síðunni. Laga litina aðeins og sumt af því sem var einum of æpandi fyrir minn smekk. Ég á þó enn eftir að fiffa þetta aðeins til; er ekki enn 100% sannfærður um að þessi bleiki litur sé sá eini rétti fyrir vefsíðu (smámunur getur skipt sköpum) og svo er ég orðinn þreyttur á þessum dröppuðu leturlitum sem ég hef lengi haft á lager og gríp í þegar ég mig vantar bráðabirgðalausnir.
Svarti bakgrunnurinn hefur yfirgefið textann, þannig að fólk ætti að geta lesið án þess að fá flogakast núna.
Eruð þið búin að horfa á myndbandið hér að ofan? Gott. Segið mér, hvort er Durst í alvörunni skakkur/út úr heiminum eða bara að reyna misheppnaða tilraun til að vera fyndinn? Ég veit það ekki, en ég starði á hann allt myndbandið. Það tók minnst tíu mínútur áður en ég sá að þetta gæti mögulega verið hann. Þvílík breyting.
Þetta er ekki bloggleiði. Þetta er heldur ekki annríki, þótt alltaf sé nóg að gera. Þetta er meira veðrið. Þegar sólin braust til valda og skýin hypjuðu sig grunaði mig ekki að þau ættu eftir að flýja innum eyrun á mér en það er nákvæmlega gerðist. Fyrir vikið hef ég verið hálf skýjaður undanfarið og liðið einhvern veginn svona:
Ég var að klára að horfa á fjórða þátt af sjö af Sögu rokksins á Ríkis. Þetta eru ágætis þættir en í raun allt of stuttir til að ná að fjalla um gefið tímabil hvers þáttar af einhverri alvöru. Þátturinn í kvöld var ágætis dæmi um það; til umfjöllunar voru neðanjarðarpönksveitir 9. áratugsins og gruggsveitir 10. áratugarins. Aðallega var fjallað um Nirvana og R.E.M., en þess utan var örlítil athygli til handa Black Flag, The Pixies og Scott Litt upptökustjóra, sem er þungamiðja í sögum beggja áratuga. Rétt var minnst á Pearl Jam, Soundgarden, Alice In Chains, Sonic Youth og fleiri slíka. Sorrý Kurt, en þú kaust að drepa þig. Mér líður ekkert illa yfir því að segja að Pearl Jam hafa siglt langt fram úr Nirvana síðustu 14 árin, hvað tónlistararfleifð varðar.
EM kom og fór. Leið frekar hratt fannst mér. Besta liðið vann, sem er alltaf jákvætt.
Haukur bróðir minn og Hrönn hans fluttu inn í sína fyrstu íbúð í dag. Hún er frábær, eins og þau, og fyrir vikið telst þetta opinberlega góður dagur. Flaggið!
Ég las ágætis grein um samgöngur í Reykjavík Grapevine í dag. Eftir að lesa ummæli gamals kennara míns úr Háskólanum, en sá hjólar á hverjum degi úr Garðabæ niðrí Háskóla, greip mig þessi óstjórnlega löngun til að vinna aðeins nær heimilinu. Þegar ég fékk bílprófið fannst mér bíllinn hið endanlega tákn frelsisins. Ellefu árum síðar hef ég upplifað frelsið og skil miklu betur hvað gamla fólkið segir þegar það talar um að hann sé líka hálfgert fangelsi.
Nú er nýhafinn síðasti mánuðurinn áður. Eða kannski var þeim mánuði að ljúka. Ég veit það ekki. Ég veit heldur ekkert hvort ég er tilbúinn, en stundin nálgast engu að síður. Stundum verður maður bara að loka augunum og stinga sér til sunds. Treysta á eðlisávísunina.
Uppáhalds platan mín þessa dagana er The Fat of The Land með The Prodigy. Tíu lög og átta af þeim eru með því betra sem heyrst hefur. Liam Howlett sveik elektrólandið með því að leyfa Keith Flint að leggja til tvö pönklög (”Serial Thrilla” og “Fuel My Fire”). Ef hann hefði ekki sett þau á plötuna væri hún gallalaus. Annars fær Howlett auðveldlega verðlaunin fyrir mesta kæruleysi yfirstandandi áratugar. Ekki einu sinni Axl Rose á séns í hann. Howlett var framtíð tónlistarinnar, áður en hann varð fyrir því óláni að verða ríkur og frægur. Nú stendur yfir ellefta árið af samfelldu sumarfríi hans.
Ég fór og dældi á bílinn minn í dag. Gerði mér sérferð vegna þess að boðið var upp á afslátt á dælum Atlantsolíu við Kaplakrika. Kostaði samt tæpar 172 krónur lítrinn. Það var biðröð út á götu eftir bensíni á svo lágu verði. Þetta er kannski ekki krísa eins og fjölmiðlar vilja ólmir telja okkur trú um (Andri Snær spyr réttilega í Draumalandinu, hvenær þurftum við síðast að yfirgefa heimili okkar eða verða viðskila fjölskyldur og/eða líf okkar eins og við þekktum það fyrr, vegna þeirra málefna sem eru blásin upp með óttalúðrum fréttamanna á hverjum degi á Íslandi?) en af óþægindum að vera er þetta orðið frekar pirrandi pakki.
The Incredible Hulk var fín. Engin Iron Man samt. Er það ekki ágætis lokapunktur? Ég geri ráð fyrir að sjá þetta sem fyrirsögn í blöðunum þegar ég vakna í fyrramálið. „Hafnfirskur bókmenntafræðingur fílaði Iron Man betur en Hulk!!!“ (minnst þrjú upphrópunarmerki eins og í S&H). Mitt álit skiptir nefnilega máli, sjáið til.
Í svona veðri er bara eitt hægt að gera, og það er að sigra Valsmenn.
Það er svo sem alltaf gaman að sigra Valsmenn (og það er alltaf hægt), en það verður sérstaklega skemmtilegt í svona góðu veðri.
Og nei, ég er ekki að jinxa þetta hjá mínum mönnum. Ég fór á fyrstu sex leiki tímabilsins og sá þar fimm sigra og eitt jafntefli. Missti svo af leiknum gegn Breiðablik í síðustu viku og þá tapaði liðið fyrsta leik sínum. Ég verð því að gera skyldu mína og mæta á Og Vodavone-völlinn á Hlíðarenda í kvöld svo liðið geti unnið aftur. Ég vona allavega að menn hristi af sér slenið - við skuldum Valsmönnum ráðningu eftir að leyfa þeim að stela titlinum okkar í fyrra!
Uppfært (23:07): Sigur var það, nema hvað? Og gat vart verið sætara. Þessi leikur var jafn mest allan tímann og jafntefli hefði verið sanngjörn niðurstaða, en þó fengu bæði lið færi á að klára dæmið. Maður hafði allan tímann á tilfinningunni að þetta gæti dottið öðru hvorum megin og það gerðist í uppbótartíma. Við sáum ekki vítaspyrnudóminn nógu vel í stúkunni en Kiddi Jakobs dómari virtist handviss og hikaði ekki við rauða spjaldið. Mér skilst á þeim sem sáu endursýningar að vítið hafi verið hárrétt og því verður það ekki tekið af FH að sigurinn er réttmætur.
Ég get ekki látið daginn líða án þess að skrifa aðeins meira um George Carlin. Það segir kannski margt að maðurinn var orðinn rúmlega sjötugur en ég var samt sleginn og sjokkeraður yfir dauða hans, enda hefur hann verið meistari síðan löngu áður en ég var lítið annað en hugmynd í pungi föður míns.
Það eru svona fimmtán ár, eða tæplega það, síðan ég heyrði fyrst í Carlin, og þá af kassettu. Ég hafði ekki hugmynd um hversu gamall eða ungur hann var. Það eina sem ég heyrði var röddin sem hataði allt bullið í heiminum. Hann talaði eins og mér leið og ég tók ástfóstri við hann þar strax. Það var ekki fyrr en nokkrum árum síðar, sennilega um tvítugt hjá mér, að ég áttaði mig á aldri Carlin. Í kjölfarið fór ég að grafa meira efni upp, þar sem það hlaut að vera meira til hjá manni sem var búinn að vera að í rúmlega fjóra áratugi í bransanum.
Fyrir þremur árum fór ég svo í gamanleikjafræði í Háskólanum og þótt hann hafi ekki verið á námsskrá þar hellti ég mér út í efnið hans - eins konar upprifjun - og var nærri því búinn að skrifa lokaritgerð fyrir fagið um Carlin. Hætti þó við það á endanum fyrir annað efni, en samt, þetta sýnir ágætlega hversu mjög Carlin hefur verið í huga mér. Ég hugsa að ásamt Bill Hicks hafi hann verið sá grínari/rýnari sem hefur haft mest áhrif á mig.
Það er því við hæfi fyrir mig að kveðja þennan mikla meistara með tveimur af mínum eftirlætisatriðum hans - og sennilega tveimur af þeim frægustu. Annað þeirra er rúmlega þrjátíu ára gamalt, hitt varð til á síðustu árum ævinnar, en þau eiga það sameiginlegt að það er sami skarphuginn og ólátabelgurinn á bak við þau bæði.
“Seven Words” - atriðið sem arfleifð hans er byggð á:
“Modern Man” - ég mana ykkur til að vera svona vel með á nótunum um sjötugt:
Og að lokum, af því að það er svo algjörlega við hæfi, eru hér hugleiðingar George Carlin um ævilokin. Látum þetta verða lokaorðin, enda fátt sem ég get sagt sem kemst nálægt svona snilld:
“The most unfair thing about life is the way it ends. I mean, life is tough. It takes up a lot of your time. What do you get at the end of it? A Death! What’s that, a bonus? I think the life cycle is all backwards. You should die first, get it out of the way. Then you live in an old age home. You get kicked out when you’re too young, you get a gold watch, you go to work. You work forty years until you’re young enough to enjoy your retirement. You do drugs, alcohol, you party, you get ready for high school. You go to grade school, you become a kid, you play, you have no responsibilities, you become a little baby, you go back into the womb, you spend your last nine months floating …and you finish off as an orgasm.
Ég segi þetta ekki oft, en þessi maður var hetjan mín. Ég fékk í magann við að lesa dánartilkynninguna.
“Fighting for peace is like screwing for virginity.”
“Some people see things that are and ask, Why? Some people dream of things that never were and ask, Why not? Some people have to go to work and don’t have time for all that.“
Eyddum helginni á Arnarstapa með tengdafjölskyldunni. Mikið fjör, frábært veður, stanslaus slagsmál við kríur og EM í sjónvarpinu. Helgin var frábær og til að toppa hana hlustaði ég á mikið af góðri tónlist við öll tækifæri.
Niðurstaða: líklega langbesta lag sem ég á eftir að heyra í ár er þetta hér:
Sem aðdáandi Chicago Bulls frá barnæsku hefur þessi samanburður alltaf pirrað mig. Kobe vann þrjá titla sem ungur (og frábær) leikmaður en var öllum ljóst að hann var ekki aðalmaðurinn á bak við þá titla. Um leið og Shaq fór frá Lakers hrundi liðið og hefur tekið núna fjögur ár að byggja upp keppnishæft lið aftur. Allan þann tíma hefur Kobe fengið að einspila og skjóta óáreittur, og svo missa menn sig í stigaskoruninni hjá honum og segja að hann bara hljóti að vera sá besti - allra tíma - af því að hann er svo dómínerandi síðustu árin.
Nema hvað, nú er hann loks kominn með gott lið í kringum sig aftur og í raun er samanburðurinn á milli Lakers í ár og Bulls ‘96-’98 (þegar MJ sneri úr útlegð og vann seinni þrjá titlana sína) áhugaverður. Phil Jackson þjálfar bæði lið, Kobe er með sinn Pippen í Lamar Odom (reyndar er Odom ekki enn orðinn nærri því jafn góður og Pippen var, en þeir eru svipaðir leikmenn og Odom gæti þroskast upp í Pippen-gæði) og sinn Toni Kukoc í Pau Gasol.
Munurinn á liðunum er hins vegar skýr hverjum þeim sem vill taka bindið frá augunum og sjá það sem ætti að vera öllum ljóst: Kobe Bryant er enginn Michael Jordan. Ef Jordan hefur síðustu 10-15 árin getað talist betri en Magic Johnson, Larry Bird, Bill Russell og fleiri slíkir kóngar skil ég ekki af hverju fólk getur ómögulega sætt sig við að hann hafi verið betri en Kobe er.
Bill Simmons skrifar góðan pistil um leik Lakers og Celtics í nótt. Lakers voru á heimavelli og höfðu á tímabili 24ra stiga forskot, en enduðu á því að tapa með sex stigum. Það er þrjátíu stiga niðursveifla á sínum eigin heimavelli, sem er met í úrslitum NBA-deildarinnar. Simmons orðar þetta frábærlega:
“5. The Kobe-MJ thing … done. Over. Jordan never would have let that happen in the Finals. Ever. Under any circumstances. Nobody is ever allowed to bring this up again.”
Punktur. Málið dautt. Þarf ekkert að ræða þetta frekar. Jordan fór á erfiðasta útivöll deildarinnar gegn Utah Jazz í úrslitunum ‘98, lék leik með hita og flensu, skoraði mest allra í leiknum, átti sigurkörfuna í lok leiks sem tryggði Bulls titilinn og hneig svo niður í fangið á samherjum sínum, örmagna af þreytu.
Kobe Bryant var stálsleginn í gærkvöldi. Hann ákvað bara frekar að horfa á Celtics-liðið stöðva samherja sína með frábærum varnarleik, og virðist lítið hafa reynt til að gera í því sjálfur. Ef Jordan hefði horft á liðið sitt hlaupa á vegg sóknarlega gegn Celtics eins og Lakers-liðið lenti í í nótt hefði hann einfaldlega beðið um boltann sjálfur í hverri einustu sókn, keyrt að körfunni í hvert einasta skipti og annað hvort skorað eða fengið villu og vítaköst. Það gera sigurvegarar - það sem þarf til að sigra. Kobe er ekki sigurvegari - allavega ekki án Shaq til að gefa honum titilinn - og það er kominn tími til að menn sætti sig við þá staðreynd.
Ég er búinn að vaka og horfa á alla fjóra leikina í úrslitum NBA-keppninnar (sem og flesta leikina í undanúrslitum). Í gær var hins vegar sérstaklega mikið að gera hjá mér og endaði dagurinn á því að ég var að príla upp stiga í stigahúsinu í blokkinni minni við að festa upp gardínur. Ég var því mjög þreyttur þegar leikurinn byrjaði loks um eittleytið í nótt.
Fjórði leikur úrslitanna. Boston 2-1 yfir gegn Los Angeles. Lakers á heimavelli í annað skiptið af þremur í röð og gátu jafnað rimmuna. Þegar klukkan var orðin kortér yfir tvö í nótt voru augnlokin á mér orðin svo þung að ég tók ákvörðun. Hálfleikurinn datt inn og Lakers voru átján fokking stigum yfir. Ég hugsaði með mér að ef ég ætlaði að fórna einhverjum seinni hálfleik í seríunni fyrir svefn yrði það þessi, því það væri ekki séééns að Kobe Bryant & co. myndu klúðra þessu niður á heimavelli.
Vaknaði svo upp í morgun og keyrði af stað í vinnuna. Heyrði hálf-átta fréttir á Bylgjunni þar sem Heimir Karlsson lýsti yfir sigri Celtics í leiknum. Ég keyrði næstum því útaf. Þeir voru að tapa með átján í hálfleik. Ég fór inn að sofa. Það sem ég missti af var eitt merkasta “comeback” í sögu NBA-úrslitanna og fyrir vikið eru Celtics komnir nánast með aðra hönd á dolluna. Þrír leikir eftir, þar af tveir í Boston, og þeir þurfa bara einn sigur til að vera NBA-meistarar þetta árið.
Þvílík djöfulsins andskotans ömurlega leiðin til að vakna. Það er sama hver staðan er í næsta leik, ég vaki og horfi á hann allan.
Fjórði leikur úrslitanna. Boston 2-1 yfir gegn Los Angeles. Lakers á heimavelli í annað skiptið af þremur í röð og gátu jafnað rimmuna. Þegar klukkan var orðin kortér yfir tvö í nótt voru augnlokin á mér orðin svo þung að ég tók ákvörðun. Hálfleikurinn datt inn og Lakers voru átján fokking stigum yfir. Ég hugsaði með mér að ef ég ætlaði að fórna einhverjum seinni hálfleik í seríunni fyrir svefn yrði það þessi, því það væri ekki séééns að Kobe Bryant & co. myndu klúðra þessu niður á heimavelli.