Þreyttur
Þetta er ekki bloggleiði. Þetta er heldur ekki annríki, þótt alltaf sé nóg að gera. Þetta er meira veðrið. Þegar sólin braust til valda og skýin hypjuðu sig grunaði mig ekki að þau ættu eftir að flýja innum eyrun á mér en það er nákvæmlega gerðist. Fyrir vikið hef ég verið hálf skýjaður undanfarið og liðið einhvern veginn svona:
Ég var að klára að horfa á fjórða þátt af sjö af Sögu rokksins á Ríkis. Þetta eru ágætis þættir en í raun allt of stuttir til að ná að fjalla um gefið tímabil hvers þáttar af einhverri alvöru. Þátturinn í kvöld var ágætis dæmi um það; til umfjöllunar voru neðanjarðarpönksveitir 9. áratugsins og gruggsveitir 10. áratugarins. Aðallega var fjallað um Nirvana og R.E.M., en þess utan var örlítil athygli til handa Black Flag, The Pixies og Scott Litt upptökustjóra, sem er þungamiðja í sögum beggja áratuga. Rétt var minnst á Pearl Jam, Soundgarden, Alice In Chains, Sonic Youth og fleiri slíka. Sorrý Kurt, en þú kaust að drepa þig. Mér líður ekkert illa yfir því að segja að Pearl Jam hafa siglt langt fram úr Nirvana síðustu 14 árin, hvað tónlistararfleifð varðar.
EM kom og fór. Leið frekar hratt fannst mér. Besta liðið vann, sem er alltaf jákvætt.
Haukur bróðir minn og Hrönn hans fluttu inn í sína fyrstu íbúð í dag. Hún er frábær, eins og þau, og fyrir vikið telst þetta opinberlega góður dagur. Flaggið!
Ég las ágætis grein um samgöngur í Reykjavík Grapevine í dag. Eftir að lesa ummæli gamals kennara míns úr Háskólanum, en sá hjólar á hverjum degi úr Garðabæ niðrí Háskóla, greip mig þessi óstjórnlega löngun til að vinna aðeins nær heimilinu. Þegar ég fékk bílprófið fannst mér bíllinn hið endanlega tákn frelsisins. Ellefu árum síðar hef ég upplifað frelsið og skil miklu betur hvað gamla fólkið segir þegar það talar um að hann sé líka hálfgert fangelsi.
Nú er nýhafinn síðasti mánuðurinn áður. Eða kannski var þeim mánuði að ljúka. Ég veit það ekki. Ég veit heldur ekkert hvort ég er tilbúinn, en stundin nálgast engu að síður. Stundum verður maður bara að loka augunum og stinga sér til sunds. Treysta á eðlisávísunina.
Uppáhalds platan mín þessa dagana er The Fat of The Land með The Prodigy. Tíu lög og átta af þeim eru með því betra sem heyrst hefur. Liam Howlett sveik elektrólandið með því að leyfa Keith Flint að leggja til tvö pönklög (”Serial Thrilla” og “Fuel My Fire”). Ef hann hefði ekki sett þau á plötuna væri hún gallalaus. Annars fær Howlett auðveldlega verðlaunin fyrir mesta kæruleysi yfirstandandi áratugar. Ekki einu sinni Axl Rose á séns í hann. Howlett var framtíð tónlistarinnar, áður en hann varð fyrir því óláni að verða ríkur og frægur. Nú stendur yfir ellefta árið af samfelldu sumarfríi hans.
Ég fór og dældi á bílinn minn í dag. Gerði mér sérferð vegna þess að boðið var upp á afslátt á dælum Atlantsolíu við Kaplakrika. Kostaði samt tæpar 172 krónur lítrinn. Það var biðröð út á götu eftir bensíni á svo lágu verði. Þetta er kannski ekki krísa eins og fjölmiðlar vilja ólmir telja okkur trú um (Andri Snær spyr réttilega í Draumalandinu, hvenær þurftum við síðast að yfirgefa heimili okkar eða verða viðskila fjölskyldur og/eða líf okkar eins og við þekktum það fyrr, vegna þeirra málefna sem eru blásin upp með óttalúðrum fréttamanna á hverjum degi á Íslandi?) en af óþægindum að vera er þetta orðið frekar pirrandi pakki.
The Incredible Hulk var fín. Engin Iron Man samt. Er það ekki ágætis lokapunktur? Ég geri ráð fyrir að sjá þetta sem fyrirsögn í blöðunum þegar ég vakna í fyrramálið. „Hafnfirskur bókmenntafræðingur fílaði Iron Man betur en Hulk!!!“ (minnst þrjú upphrópunarmerki eins og í S&H). Mitt álit skiptir nefnilega máli, sjáið til.
5 Ummæli