Kristjánsdóttir
Kæra Internet, má ég kynna þig fyrir dóttur minni:
Fædd föstudaginn 22. ágúst kl. 9:34. Hún er með tíu tær, tíu fingur, augun hans pabba síns og munninn hennar mömmu sinnar, gott geð, mikla svefnhæfileika og hálfgerða teiknimyndarödd. Sem sagt, fullkomin. Þið getið séð frekari upplýsingar og myndir á Barnanetsíðunni okkar (spyrjið um lykilorðið ef þið þekkið okkur).
Þar með lýkur ótrúlegasta ævintýraferli minnar ævi. Það er góður og sannur málsháttur að það getur hver sem er orðið faðir en aðeins alvöru menn geta orðið pabbar, en þótt erfiðisvinnan og hasarinn séu rétt að hefjast get ég vottað fyrir að síðustu rúmlega níu mánuðir hafa verið spennandi, ógnvekjandi, æðislegir, langir, ljúfsárir, draumkenndir og síðast en ekki síst, hverrar mínútu virði.
Ég veit eiginlega ekki hvað meira ég get sagt. Ég hef margspilað fyrirhugaða fæðingu og fyrstu dagana þar á eftir í huganum síðustu mánuði - allt frá því að ímynda mér útgáfur af símtölum til ástvina með gleðitíðindin til þess að þaulskrifa þessa bloggfærslu í huganum svona milljón sinnum - en nú þegar ég er kominn heim og reyni að vélrita, með smjatthljóðið í dóttur minni úr vöggunni við hliðina á mér það eina sem rýfur þögnina, er erfitt að hugsa skýrt. Enda held ég að rökhugsun hljóti að vera óvinur svona augnablika. Það eina sem á að ríkja er hamingja, og hún ræður öllu á mínu heimili núna.
Ég veit ekki hvað ég blogga mikið næstu dagana og vikurnar. Eflaust eitthvað, enda átt erfitt með að halda aftur af mér í bloggfríinu síðustu daga (ákvað að hvíla bloggið í ágúst þar til fæðingin væri í höfn), jafnvel þótt ég hafi haft mikið að gera við undirbúning fyrir komu snúllunnar og svo loks við fæðingarferlið sjálft. Við sjáum til.
Farið vel með ykkur á menningarnótt, og ég vona að það vakni allir Íslendingar (nema Lilja mín, sem er hetja og þarf frekar að hvíla sig eftir fæðinguna) í fyrramálið og styðji strákana okkar í úrslitaleik Ólympíuleikanna. Við litla fjölskyldan vorum nýkomin upp á hreiðrið á Kvennadeild Landsspítalans í hádeginu á föstudaginn þegar ég tyllti mér í kaffistofuna þar og horfði á landsliðið gjörsigra Spánverja í undanúrslitunum. Þar var ég innan um hóp ljósmæðra og nýbakaðra feðra að fagna þessu einstaka afreki í íslenskri íþróttasögu. Ég ábyrgist að þið finnið ekki hamingjusamari stað - með tilliti til félagsskaps og tilefnis - á jarðríki.
Elska ykkur öll. Elska lífið. Elska allt saman, allt of mikið. Þannig er það bara núna, þegar hjartað í mér hefur stækkað margfalt síðasta sólarhringinn. Ég elska samt dóttur mína mest. Hún er mín veröld núna. Ég ætla að fara og horfa á hana sofa …
7 Ummæli