The Wire
Eitt af því sem ég græddi á því að dóttir mín skyldi fara tíu daga fram yfir settan fæðingardag er að ég hafði talsverðan tíma í fríi til að gera ekki neitt. Þegar maður veit aldrei hvort fæðingin hefst eftir eina mínútu - í heilar tvær vikur - er lítið annað að gera en slaka á og láta tímann líða. Ég þorði ekki einu sinni að fara á fótboltaleiki af ótta við að e-ð myndi gerast á meðan, og því enduðum við Lilja á því að hanga ansi mikið heima og glápa á myndir og sjónvarpsþætti.
Allavega, gróðinn felst fyrst og fremst í því að við höfðum tíma til að horfa á fyrstu tvær seríurnar af The Wire. Þetta er bandarísk þáttaröð með dramatísku ívafi þar sem undirheimar Baltimore-borgar - og barátta lögreglunnar við þessa undirheima, sem og spillingu sín á meðal - eru kannaðir. Þetta er einnig, ásamt mínum heittelskaða Dexter, sennilega besta sjónvarpsefni sem ég hef séð í mörg, mörg ár.
The Wire er byggt upp á frekar sérstakan hátt. Alls voru gerðar fimm þáttaraðir (sú síðasta var sýnd nú í vor ytra en er ekki komin á klakann) sem fjalla meira og minna um sama fólkið. Við kynnumst lögreglufólki, dópsölum, gangsterum, smyglurum, klíkuforingjum, strippurum og ýmsum karakterum úr fleiri áttum og í stað þess að hver þáttur leiði til lykta eitthvað minna atvik eða minna mál þá fjalla allir þættir í þáttaröð um sama stóra málið. Þegar þáttaröð númer eitt lýkur hefst annað mál í þáttaröð tvö þar sem flestir sömu karakterarnir koma aftur við sögu, en við fáum þó alltaf að fylgjast með öllum karakterunum áfram, þótt þeir tengist sögunni ekki beint. Fór einhver dópsali í fangelsi í lok fyrstu þáttaraðar? Fínt, þá fáum við söguþráð um dvöl hans í fangelsi í annarri þáttaröð. Lét einhver lífið í fyrstu þáttaröð? Fínt, þá fáum við að sjá hvernig hans nánustu taka á því og leggja á hefndir í annarri þáttaröð. Og svo koll af kolli.
Þetta er einfaldlega snilldarkonsept sem gengur upp betur en ég hef séð það gert áður. Fyrir vikið fá leikararnir heilar fimm seríur til að þróa sínar persónur þannig að úr verða heilsteyptar og raunverulegar manneskjur, ekki einhverjar Jack Bauer-týpur sem gera lítið annað en að endurtaka sömu hetjudáðina aftur og aftur.
Ætli Lost og Dexter séu ekki einu sjónvarpsþættirnir þarna úti sem þróa persónurnar sínar svona yfir margar seríur, en munurinn er þó sá að Lost er dystópísk fantasía að grunninum til og Dexter er kolsvartur húmoristi inn við beinið. Í The Wire gengur allt út á að draga upp sem raunverulegasta mynd af undirheimum Baltimore, jafnvel þótt það þurfi að vera á kostnað spennuatriða og hasars. Ef þið hafið stutt athyglissvið skuluð þið sleppa þessu.
Það er verið að sýna fjórðu seríu af The Wire seint á sunnudagskvöldum á Stöð 2 en ég hef forðast þá þætti því ég vildi byrja á þessu frá byrjun. Fyrsta serían var sýnd fyrir nokkrum árum á Stöð 2 (er upphaflega frá 2003) en ég horfði aldrei á hana, en síðan þá hef ég heyrt og lesið ótrúlega mikið jákvætt um þessa þætti og því vildi ég byrja frá byrjun. Í júlí sá ég fyrstu þrjár seríurnar til sölu á DVD og keypti þá fyrstu. Hana gleyptum við Lilja í okkur á mettíma og fórum beint út og keyptum aðra og þriðju seríuna líka. Nú er ég búinn að horfa á tvær fyrstu seríurnar og er nýbyrjaður á þeirri þriðju (horfum á meðan sú stutta sefur yfir daginn). Þessir þættir eru snilld.
Fyrir áhugasama þá er hægt að finna haug af Wire-tengdu efni á netinu hjá Kottke, sem er einn harðasti aðdáandi þáttanna á netinu.
5 Ummæli