September og tónlist
Það er kominn september. Ég varð faðir í síðasta mánuði. Tíminn bíður víst ekki eftir því að ég venjist tilhugsuninni. Guðrún Elva verður farin að hlaupa um allt og rífa kjaft áður en ég venst þeirri tilhugsun að hún sé Kristjánsdóttir.
Annars hef ég hlustað svolítið á tónlist í fæðingarorlofinu. Hér er smá upprifjun um það sem ég er helst að melta núna:
Forth með The Verve. Fyrsta platan þeirra í ellefu ár og þrátt fyrir að ég væri sannfærður um að þetta yrði flatt og tilgangslaust er þessi plata virkilega, virkilega, VIRKILEGA góð. Fyrsta hlustun kom mér verulega á óvart og hún vex með hverju skipti. Þeir hafa engu gleymt og greinilegt að Ashcroft og McCabe deila einhverju sem deyr aldrei. Einar Örn fjallar betur um þessa plötu hérna.
Oracular Spectacular með MGMT (borið fram Management). Eins sorglega og það hljómar, þá held ég að þetta sé fyrsta platan með nýliðum sem ég fell fyrir í ár. Vissi ekkert um þessa gæja fyrr en ég las jákvæðan plötudóm á netinu og sótti mér eintak í kjölfarið. Það er ekki eitt veikt lag á þessari plötu. Þetta eru tveir strákar frá New York sem minna mig á blöndu af The Sleepy Jackson og Beck (með smá 70’s retró í bland). Virkilega góð plata. Bestu lög: “Electric Feel”, “Kids” og hið feykivinsæla “Time to Pretend” sem hefur verið gjörsamlega alls staðar í sumar.
Death Magnetic með Metallica. Þessi plata hljómar þannig að það er eins og Load, ReLoad og St Anger hafi aldrei gerst. Þessi plata hljómar eins og þeir hafi bara tekið sér sautján ára pásu eftir útgáfu svörtu plötunnar og svo reynt að kynda í gömlum glæðum með því að gera plötu sem inniheldur viðeigandi blöndu af rólegri lögum sem hljóma eins og rólegri lögin á svörtu plötunni og harðari, hraðari speedmetalslögurum sem hljóma eins og lögin á Lightning, Master og Justice plötunum.
Vandamálið er tvennt: í fyrsta lagi, þá er Death Magnetic betri en ég átti von á. Eiginlega betri en ég þorði að vona. Ég gerði nákvæmlega engar kröfur til þeirra í þetta sinn og var allt að því 99% viss um að þessi plata yrði tímasóun, en hún er það ekki. Hún er alls ekki léleg. Hins vegar, í öðru lagi, þá er það samt sem áður vandamál að hvert einasta lag á þessari plötu er hvergi nærri því jafn gott og lögin á þeim plötum sem þau vísa til, og ég taldi upp hér áðan.
Á endanum getur maður bara borið Metallica saman við þann standard sem þeir hafa skapað sjálfum sér í gegnum tíðina. Þessi plata er hvergi nærri því jafn góð og fyrstu fimm plötur sveitarinnar, ekki nálægt því einu sinni, en hún er samt sem áður miklu betri en St Anger. Ætli hún falli ekki einhvers staðar þar á milli ásamt Load og ReLoad sem fínasta rokkplata. Þetta er ágætt, væri jafnvel mjög gott ef einhverjir aðrir en kóngarnir væru hér að verki, en sem Metallica-plata er þetta ekki nóg til að maður geti farið að anda léttar yfir því að hetjurnar séu snúnar aftur. Því miður.
Annars var ég að pæla aðeins í tónlistarárinu um daginn. Eins og venjulega hefur verið mikið af athyglisverðu efni í útgáfu á þessu ári en þegar ég hugsa til baka núna eru eiginlega bara fjórar plötur af þessu ári sem ég er enn að hlusta á af einhverri alvöru: plöturnar með Sigur Rós, The Mars Volta, Nine Inch Nails og Thrice. Allt hitt stöffið sem kom út og ég fílaði og var spenntur fyrir hefur einhverra hluta vegna ekki enst hjá mér í spilun. Til dæmis þá finnst mér Evil Urges með My Morning Jacket rosalega góð en ég er eiginlega strax búinn að fá leið á henni og farinn að hlusta aftur meira á eldri plöturnar þeirra en þá plötu. Það segir sitt.
Hvernig er það annars, ætla menn ekki að drullast til að leka nýju Kings of Leon-plötunni? Ég setti síðustu plötu þeirra í fyrsta sætið á síðasta ári og þau tvö lög sem ég hef heyrt af nýju plötunni fá mig til að slefa. Það eru bara 2-3 vikur í að hún komi út og ég get varla beðið lengur eftir að fá að heyra þetta. Það veit almættið að ég hef hlustað yfir mig á KOL síðustu fjögur árin, ég geri fastlega ráð fyrir að halda því áfram í vetur.
3 Ummæli