Það er kominn september. Ég varð faðir í síðasta mánuði. Tíminn bíður víst ekki eftir því að ég venjist tilhugsuninni. Guðrún Elva verður farin að hlaupa um allt og rífa kjaft áður en ég venst þeirri tilhugsun að hún sé Kristjánsdóttir.
Annars hef ég hlustað svolítið á tónlist í fæðingarorlofinu. Hér er smá upprifjun um það sem ég er helst að melta núna:
Forth með The Verve. Fyrsta platan þeirra í ellefu ár og þrátt fyrir að ég væri sannfærður um að þetta yrði flatt og tilgangslaust er þessi plata virkilega, virkilega, VIRKILEGA góð. Fyrsta hlustun kom mér verulega á óvart og hún vex með hverju skipti. Þeir hafa engu gleymt og greinilegt að Ashcroft og McCabe deila einhverju sem deyr aldrei. Einar Örn fjallar betur um þessa plötu hérna.
Oracular Spectacular með MGMT (borið fram Management). Eins sorglega og það hljómar, þá held ég að þetta sé fyrsta platan með nýliðum sem ég fell fyrir í ár. Vissi ekkert um þessa gæja fyrr en ég las jákvæðan plötudóm á netinu og sótti mér eintak í kjölfarið. Það er ekki eitt veikt lag á þessari plötu. Þetta eru tveir strákar frá New York sem minna mig á blöndu af The Sleepy Jackson og Beck (með smá 70’s retró í bland). Virkilega góð plata. Bestu lög: “Electric Feel”, “Kids” og hið feykivinsæla “Time to Pretend” sem hefur verið gjörsamlega alls staðar í sumar.
Death Magnetic með Metallica. Þessi plata hljómar þannig að það er eins og Load, ReLoad og St Anger hafi aldrei gerst. Þessi plata hljómar eins og þeir hafi bara tekið sér sautján ára pásu eftir útgáfu svörtu plötunnar og svo reynt að kynda í gömlum glæðum með því að gera plötu sem inniheldur viðeigandi blöndu af rólegri lögum sem hljóma eins og rólegri lögin á svörtu plötunni og harðari, hraðari speedmetalslögurum sem hljóma eins og lögin á Lightning, Master og Justice plötunum.
Vandamálið er tvennt: í fyrsta lagi, þá er Death Magnetic betri en ég átti von á. Eiginlega betri en ég þorði að vona. Ég gerði nákvæmlega engar kröfur til þeirra í þetta sinn og var allt að því 99% viss um að þessi plata yrði tímasóun, en hún er það ekki. Hún er alls ekki léleg. Hins vegar, í öðru lagi, þá er það samt sem áður vandamál að hvert einasta lag á þessari plötu er hvergi nærri því jafn gott og lögin á þeim plötum sem þau vísa til, og ég taldi upp hér áðan.
Á endanum getur maður bara borið Metallica saman við þann standard sem þeir hafa skapað sjálfum sér í gegnum tíðina. Þessi plata er hvergi nærri því jafn góð og fyrstu fimm plötur sveitarinnar, ekki nálægt því einu sinni, en hún er samt sem áður miklu betri en St Anger. Ætli hún falli ekki einhvers staðar þar á milli ásamt Load og ReLoad sem fínasta rokkplata. Þetta er ágætt, væri jafnvel mjög gott ef einhverjir aðrir en kóngarnir væru hér að verki, en sem Metallica-plata er þetta ekki nóg til að maður geti farið að anda léttar yfir því að hetjurnar séu snúnar aftur. Því miður.
Annars var ég að pæla aðeins í tónlistarárinu um daginn. Eins og venjulega hefur verið mikið af athyglisverðu efni í útgáfu á þessu ári en þegar ég hugsa til baka núna eru eiginlega bara fjórar plötur af þessu ári sem ég er enn að hlusta á af einhverri alvöru: plöturnar með Sigur Rós, The Mars Volta, Nine Inch Nails og Thrice. Allt hitt stöffið sem kom út og ég fílaði og var spenntur fyrir hefur einhverra hluta vegna ekki enst hjá mér í spilun. Til dæmis þá finnst mér Evil Urges með My Morning Jacket rosalega góð en ég er eiginlega strax búinn að fá leið á henni og farinn að hlusta aftur meira á eldri plöturnar þeirra en þá plötu. Það segir sitt.
Hvernig er það annars, ætla menn ekki að drullast til að leka nýju Kings of Leon-plötunni? Ég setti síðustu plötu þeirra í fyrsta sætið á síðasta ári og þau tvö lög sem ég hef heyrt af nýju plötunni fá mig til að slefa. Það eru bara 2-3 vikur í að hún komi út og ég get varla beðið lengur eftir að fá að heyra þetta. Það veit almættið að ég hef hlustað yfir mig á KOL síðustu fjögur árin, ég geri fastlega ráð fyrir að halda því áfram í vetur.
Eitt af því sem ég græddi á því að dóttir mín skyldi fara tíu daga fram yfir settan fæðingardag er að ég hafði talsverðan tíma í fríi til að gera ekki neitt. Þegar maður veit aldrei hvort fæðingin hefst eftir eina mínútu - í heilar tvær vikur - er lítið annað að gera en slaka á og láta tímann líða. Ég þorði ekki einu sinni að fara á fótboltaleiki af ótta við að e-ð myndi gerast á meðan, og því enduðum við Lilja á því að hanga ansi mikið heima og glápa á myndir og sjónvarpsþætti.
Allavega, gróðinn felst fyrst og fremst í því að við höfðum tíma til að horfa á fyrstu tvær seríurnar af The Wire. Þetta er bandarísk þáttaröð með dramatísku ívafi þar sem undirheimar Baltimore-borgar - og barátta lögreglunnar við þessa undirheima, sem og spillingu sín á meðal - eru kannaðir. Þetta er einnig, ásamt mínum heittelskaða Dexter, sennilega besta sjónvarpsefni sem ég hef séð í mörg, mörg ár.
The Wire er byggt upp á frekar sérstakan hátt. Alls voru gerðar fimm þáttaraðir (sú síðasta var sýnd nú í vor ytra en er ekki komin á klakann) sem fjalla meira og minna um sama fólkið. Við kynnumst lögreglufólki, dópsölum, gangsterum, smyglurum, klíkuforingjum, strippurum og ýmsum karakterum úr fleiri áttum og í stað þess að hver þáttur leiði til lykta eitthvað minna atvik eða minna mál þá fjalla allir þættir í þáttaröð um sama stóra málið. Þegar þáttaröð númer eitt lýkur hefst annað mál í þáttaröð tvö þar sem flestir sömu karakterarnir koma aftur við sögu, en við fáum þó alltaf að fylgjast með öllum karakterunum áfram, þótt þeir tengist sögunni ekki beint. Fór einhver dópsali í fangelsi í lok fyrstu þáttaraðar? Fínt, þá fáum við söguþráð um dvöl hans í fangelsi í annarri þáttaröð. Lét einhver lífið í fyrstu þáttaröð? Fínt, þá fáum við að sjá hvernig hans nánustu taka á því og leggja á hefndir í annarri þáttaröð. Og svo koll af kolli.
Þetta er einfaldlega snilldarkonsept sem gengur upp betur en ég hef séð það gert áður. Fyrir vikið fá leikararnir heilar fimm seríur til að þróa sínar persónur þannig að úr verða heilsteyptar og raunverulegar manneskjur, ekki einhverjar Jack Bauer-týpur sem gera lítið annað en að endurtaka sömu hetjudáðina aftur og aftur.
Ætli Lost og Dexter séu ekki einu sjónvarpsþættirnir þarna úti sem þróa persónurnar sínar svona yfir margar seríur, en munurinn er þó sá að Lost er dystópísk fantasía að grunninum til og Dexter er kolsvartur húmoristi inn við beinið. Í The Wire gengur allt út á að draga upp sem raunverulegasta mynd af undirheimum Baltimore, jafnvel þótt það þurfi að vera á kostnað spennuatriða og hasars. Ef þið hafið stutt athyglissvið skuluð þið sleppa þessu.
Það er verið að sýna fjórðu seríu af The Wire seint á sunnudagskvöldum á Stöð 2 en ég hef forðast þá þætti því ég vildi byrja á þessu frá byrjun. Fyrsta serían var sýnd fyrir nokkrum árum á Stöð 2 (er upphaflega frá 2003) en ég horfði aldrei á hana, en síðan þá hef ég heyrt og lesið ótrúlega mikið jákvætt um þessa þætti og því vildi ég byrja frá byrjun. Í júlí sá ég fyrstu þrjár seríurnar til sölu á DVD og keypti þá fyrstu. Hana gleyptum við Lilja í okkur á mettíma og fórum beint út og keyptum aðra og þriðju seríuna líka. Nú er ég búinn að horfa á tvær fyrstu seríurnar og er nýbyrjaður á þeirri þriðju (horfum á meðan sú stutta sefur yfir daginn). Þessir þættir eru snilld.
Fyrir áhugasama þá er hægt að finna haug af Wire-tengdu efni á netinu hjá Kottke, sem er einn harðasti aðdáandi þáttanna á netinu.
Enn ein sönnun þess hversu einstök sveit Sigur Rós er. Textinn var klárlega saminn með mig og dóttur mína í huga. Ég á erfitt með að hlusta á þetta lag án þess að klökkna, en þetta er eina lagið í heiminum sem kemst nálægt því að lýsa því hvernig nýbökuðum föður líður (án þess þó að ég hafi hugmynd um hvort það sé meiningin á bak við lagið eða e-ð annað).
Minn besti vinur, á hverju sem dynur, ég kyngi tári og anda hári, af illum látum í faðmi grátum, þegar við hittumst, þegar við kyssumst, varirnar brenndu, höldumst í hendur, ég sé þig vakinn, ég sé þig nakin, inní mér sýngur vítleysíngur …
Kæra Internet, má ég kynna þig fyrir dóttur minni:
Fædd föstudaginn 22. ágúst kl. 9:34. Hún er með tíu tær, tíu fingur, augun hans pabba síns og munninn hennar mömmu sinnar, gott geð, mikla svefnhæfileika og hálfgerða teiknimyndarödd. Sem sagt, fullkomin. Þið getið séð frekari upplýsingar og myndir á Barnanetsíðunni okkar (spyrjið um lykilorðið ef þið þekkið okkur).
Þar með lýkur ótrúlegasta ævintýraferli minnar ævi. Það er góður og sannur málsháttur að það getur hver sem er orðið faðir en aðeins alvöru menn geta orðið pabbar, en þótt erfiðisvinnan og hasarinn séu rétt að hefjast get ég vottað fyrir að síðustu rúmlega níu mánuðir hafa verið spennandi, ógnvekjandi, æðislegir, langir, ljúfsárir, draumkenndir og síðast en ekki síst, hverrar mínútu virði.
Ég veit eiginlega ekki hvað meira ég get sagt. Ég hef margspilað fyrirhugaða fæðingu og fyrstu dagana þar á eftir í huganum síðustu mánuði - allt frá því að ímynda mér útgáfur af símtölum til ástvina með gleðitíðindin til þess að þaulskrifa þessa bloggfærslu í huganum svona milljón sinnum - en nú þegar ég er kominn heim og reyni að vélrita, með smjatthljóðið í dóttur minni úr vöggunni við hliðina á mér það eina sem rýfur þögnina, er erfitt að hugsa skýrt. Enda held ég að rökhugsun hljóti að vera óvinur svona augnablika. Það eina sem á að ríkja er hamingja, og hún ræður öllu á mínu heimili núna.
Ég veit ekki hvað ég blogga mikið næstu dagana og vikurnar. Eflaust eitthvað, enda átt erfitt með að halda aftur af mér í bloggfríinu síðustu daga (ákvað að hvíla bloggið í ágúst þar til fæðingin væri í höfn), jafnvel þótt ég hafi haft mikið að gera við undirbúning fyrir komu snúllunnar og svo loks við fæðingarferlið sjálft. Við sjáum til.
Farið vel með ykkur á menningarnótt, og ég vona að það vakni allir Íslendingar (nema Lilja mín, sem er hetja og þarf frekar að hvíla sig eftir fæðinguna) í fyrramálið og styðji strákana okkar í úrslitaleik Ólympíuleikanna. Við litla fjölskyldan vorum nýkomin upp á hreiðrið á Kvennadeild Landsspítalans í hádeginu á föstudaginn þegar ég tyllti mér í kaffistofuna þar og horfði á landsliðið gjörsigra Spánverja í undanúrslitunum. Þar var ég innan um hóp ljósmæðra og nýbakaðra feðra að fagna þessu einstaka afreki í íslenskri íþróttasögu. Ég ábyrgist að þið finnið ekki hamingjusamari stað - með tilliti til félagsskaps og tilefnis - á jarðríki.
Elska ykkur öll. Elska lífið. Elska allt saman, allt of mikið. Þannig er það bara núna, þegar hjartað í mér hefur stækkað margfalt síðasta sólarhringinn. Ég elska samt dóttur mína mest. Hún er mín veröld núna. Ég ætla að fara og horfa á hana sofa …
Jæja, eftir 43 mínútur lýkur ágætis júlímánuði, bæði persónulega og blogglega séð. Ég virðist hafa fundið bloggþróttinn aftur eftir dapra mánuði þar á undan.
Ég ætla að fagna því með því að taka mér frí í ágúst. Það eru að verða komin tvö ár síðan ég setti þessa síðu í loftið (eða hætti við að hætta, eins og ég orðaði það þá) á nýjan leik og ég hef verið frekar virkur á síðunni síðan þá. Nú hef ég hins vegar mikilvægari hnöppum að hneppa en bloggi og því efast ég um að ég skrifi nokkuð í ágúst (fyrir utan mögulega eina færslu, sjáum til).
Mæti svo vonandi ferskur strax í september, reiðubúinn að deila fleiri gullkornum sem enginn les með engum sérstökum.
Sem sagt, búið í bili. Ég hef um aðra hluti að hugsa í ágúst …
Ég hef lengi velt því fyrir mér hvernig í fjandanum ég gæti fundið eina af mínum uppáhalds þáttaröðum frá barnæsku. Vandamálið var bara að ég vissi að þetta voru tékkneskir þættir en þeir voru sýndir á Ríkis undir nafninu Klaufabárðarnir. Frábært nafn, en hjálpar mér ekki neitt.
Í dag leystist svo ráðgátan þegar samstarfsaðili minn - sem er enn eldri en ég, nota bene - ákvað að deila með okkur aðdáendasíðu fyrir þessa þætti. Hann hafði rekist á síðuna fyrir tilviljun, fengið nostalgíukipp og viljað deila þessu með okkur hinum.
Má ég kynna ykkur fyrir … Pat & Mat:
Pat and Mat maður. Ef þið framkvæmið YouTube-leit að þeim kumpánum finnið þið örugglega flesta þættina þeirra. Þetta er gegndarlaus snilld og að mínu mati fjársjóðsfundur netsins þetta sumarið!
Í þessum töluðum orðum sitja tveir “tónlistarmenn” fyrir utan gluggann á skrifstofunni minni í Austurstrætinu. Þessir “tónlistarmenn” hafa setið hér fyrir utan í á fimmta tímann í dag, með afspilunartæki, bongótrommur, rafmagnsgítar og örlítinn magnara að vopni. Hafa þeir tekið hvert heimsfræga dægurlagið á fætur öðru, spilað hin hljóðfærin af bandi á afspilunartækinu, bongótrommað við og tekið svona lágmark 20-mínútna rúnksóló sem byrja hvergi, fara aldrei neitt og enda út um allt, við þessar endalausu fokking útgáfur af hverju einasta helvítis lagi.
Kræst. Í þessum töluðum voru þeir að byrja á “While My Guitar Gently Weeps”. Trommurnar hans Ringo, píanóið, bassinn, og svo slást þessar glötuðu bongótrommur með í hópinn og eyðileggja þetta fullkomna, fullkomna lag. Og svo gítarleikarinn, með enn eitt endalausa helvítis sólóið. Ég á eftir að myrða einhvern hérna í dag.
Verslunarmannahelgin nálgast, og munið að það er ljótt að nauðga. Líka heimsfrægum dægurlögum - þau hafa tilfinningar eins og mannfólkið.
Það er gaman að fara inná Facebook og slá inn eitthvað íslenskt nafn af handahófi. Skoða svo leitarniðurstöðurnar. Í ljós kemur að meirihluti Íslendinga inná Facebook þekkir mig ekki persónulega, en þekkir að minnsta kosti eina persónu sem ég þekki líka. Þannig að á Íslandi eru það ekki sex persónur á milli mín og allra, heldur aðeins ein. Nefnið Íslending, hvaða Íslending sem er, og ég get eflaust tengt mig við þann Íslending með aðeins einum millilið.
Annars fór vinalistinn minn á Facebook yfir 100-múrinn í morgun. Sem er ágætt, þar sem ég bæti aðeins við fólki sem ég þekki persónulega eða hef þekkt á mínu æviskeiði. Ég þekki greinilega fullt af fólki. :)
Allavega, gróðinn felst fyrst og fremst í því að við höfðum tíma til að horfa á fyrstu tvær seríurnar af 
