Chi hefur það betra og gæti náð sér að fullu. Góðar fréttir.
Ég hef það hins vegar verra. Vaknaði í morgun með múrstein í hálsinum, kominn með blússandi hálsbólgu. Sem betur fer var helgin spennandi og skemmtileg, því það verður lítið um hasar næstu tvo dagana eða svo á meðan ég hristi skítinn af mér.
Annars, þá er mánudagur og það er ágætt að byrja vikuna á einu af mínum uppáhalds YouTube-myndböndum. Þessum meistara gekk allt í haginn … þangað til hann ákvað að flækja danssporin:
Þið getið lesið tilkynningu frá Chino Moreno hér. Ég var þokkalega eyðilagður þegar ég las þetta; auk þess að vera flottasti bassaleikari í heimi hefur Cheng gefið út ljóð. Ég á ljóðadisk eftir hann í safninu mínu, þetta er algjör snillingur. Til fjandans með sveitina/tónlistina, ég vona bara að Cheng jafni sig.
Nýr forseti Bandaríkjanna heitir Barack Hussein Obama. Hann er svertingi, ættaður frá Kenýa, en hann er líka hvítur að hálfu og ólst upp á Hawaii. Stjórnmálalega séð er hann frá Chicago í Illinois. Foreldrar hans voru trúleysingi (móðir) og múslimi (faðir) en hann er sjálfur kristinn. Ef það var einhvern tímann til maður sem hefur orðið “sameining” tattúverað á ennið á sér, þá er það hann.
Þetta var frekar afgerandi. Mikið var líka gott að horfa á hann flytja enn eina sögulega ræðuna í nótt og hugsa með mér að dóttir mín myndi aldrei þurfa að horfa upp á vanvita eins og fráfarandi forsetann stönglast í gegnum ræðulestur af textaskjá. Hún þarf vonandi ekki að alast upp við að vanhæfni forsetans vestan hafs skapi óreiðu og/eða óvissuástand hér á Íslandi. Vonandi.
Gærdagurinn var góður dagur fyrir Bandaríkin. Eins og einhver sagði, þá uxu þau úr grasi sem þjóð í gær.
Já, ég er vakandi yfir kosningunum í Bandaríkjunum. Eins og staðan er núna stefnir í öruggan sigur Demókrata á öllum sviðum og að Barack Obama verði kjörinn forseti. Get ekki annað en brosað yfir þeirri stefnu sem nóttin er að taka, en það er þó nóg eftir.
Annars drýgði ég kvöldvökuna með því að klára að lesa Blind Faith eftir Ben Elton. Það er önnur Elton-bókin sem ég les, hafði áður lesið Chart Throb í fyrra. Ég byrjaði á Blind Faith í sumar en lagði hana á hilluna þegar hríðirnar byrjuðu hjá Lilju í ágúst og hef ekki litið á hana síðan. Tók hana svo fram í gær og las 250 blaðsíður í gær og í kvöld og kláraði. Get ekki sagt að endirinn á bókinni hafi komið mér á óvart en ég var samt sem áður mjög hrifinn. Finnst hún jafnvel betri en Chart Throb. Verð að lesa eitthvað meira eftir Elton fljótlega. Annars er Matti með góða umfjöllun um Blind Faith.
Allavega, kosningarnar. Staðan núna kl. 2 að morgni er 174 - 115 Obama í vil (skv. CBS News) og 174 - 64 Obama í vil (skv. CNN News). Hann þarf því 96 kjörmenn í viðbót til að ná í þá 270 sem þarf til að vera réttkjörinn forseti, og miðað við að hann er með góða forystu í Ohio og Flórída virðist fátt geta stöðvað það að Obama vinni.
Sjáum til. Vonandi get ég bloggað aðeins um sigurfögnuð Obama á morgun.
Ég sit heima og horfi á Fahrenheit 9/11, heimildarmynd Michael Moore um fyrra kjörtímabil George W. Bush sem forseta Bandaríkjanna.
Það er stór dagur á morgun. Ekki bara fyrir Bandaríkjamenn heldur okkur öll. Ef þið haldið að kosningar stórveldisins sem er nágranni okkar í vestur hafi ekki áhrif hér heima, skoðið þá hvað hefur á daga okkar drifið síðan Bush stal kosningunum fyrir átta árum síðan. Nei annars, sleppið því að líta yfir síðustu átta árin. Skoðið bara októbermánuð þessa árs.
Ég hef fylgst mikið með þessari kosningabaráttu og ef það er eitt sem ég get sagt, án nokkurs vafa, þá er það það að ef Barack Obama verður kjörinn forseti á morgun er það ekki út af stefnumálum hans heldur út af því hvernig hann hefur rekið kosningabaráttu sína. Hann hefur í nær alla staði komið fyrir sem maður sem stjórnast af heillindum, segir réttu hlutina og virðist með innblásnum ræðum og réttum ákvörðunum við hvert horn framboðsins hafa gert meira til að sameina bandarísku þjóðina en nokkur annar stjórnmálamaður vestra á þessum áratug.
John McCain, hins vegar, er að tapa þessum framboðsslag, ekki vegna þess hver hann er heldur vegna þess hvernig hann hefur rekið sína kosningabaráttu. McCain hefur lengi stært sig af því að vera frumkvöðull á þingi og maður sem getur unnið með bæði hægri- og vinstrisinnuðum öflum, maður sem stjórnast af heillindum eins og Obama og lætur enga þrýstihópa eðaálíka hyski segja sér fyrir verkum. Og það var einmitt sá maður sem vann útnefningu Repúblikana, sem gaf það í skyn að meira að segja hægrimönnum blöskraði óheiðarleg stjórnartíð síns eigin forsetaframbjóðanda - Bush yngri - síðustu átta árin.
McCain lofaði fólki að hann myndi láta kosningabaráttu sína snúast um málefnin. Og svo hófust lygarnar gegn Obama. Og svo kom Sarah Palin til skjalanna. Og svo, og svo, og svo. Í dag er nánast ekkert eftir af því frumkvöðla- og heillindaorðspori sem McCain hafði eytt stjórnmálaferlinum í að skapa sér.
Samkvæmt könnunum er Obama með á bilinu 5-12% forskot á McCain á landsvísu í Bandaríkjunum. Á heimsvísu er hann hins vegar með um 90% atkvæða - á vefsíðunni If the world could vote hafa yfir sjö hundruð þúsund manns utan Bandaríkjanna kosið og níu af hverjum tíu vilja sjá Obama leika aðalhlutverkið í þeim erfiðu áskorunum sem standa frammi fyrir Bandaríkjamönnum og öðrum vestrænum þjóðum næstu árin.
Dagurinn á morgun verður athyglisverður. Ég ætla að vaka yfir þessu annað kvöld og vona að þetta endi allt saman vel. Í því pólitíska landslagi sem upp er komið hér heima efast ég ekki um að við munum sjá einhverjar bitrustu og hatrömmustu kosningar til Alþingis á næstu misserum. Vonandi fáum við þá tækifærið til að hreinsa út rekaviðinn í okkar eigin þingsölum, og vonandi fá þeir sem taka við misheppnaðri stjórn Sjálfstæðismanna síðustu tæpu tvo áratugina tækifæri til að vinna með Barack Obama að málefnum vestrænna þjóða.
”While most of the recording industry continues to plot ways to frustrate its customers, Trent Reznor is finding ways to make money and delight his fans.”
Hendi þessari tilvitnun hérna inn af því að Gruber orðar snilldarlega hvers vegna Trent Reznor og NIN eru, í stað þess að fölna og/eða falla í gleymsku eins og flestir kollegar hans frá síðasta áratug hafa gert, er að verða stærri, vinsælli og hreinlega mikilvægari með hverju árinu (og hverri netsöluplötunni) sem líður.
Ég á ekki iPhone en mig langar í þannig síma, þó ekki væri nema bara til að geta spilað þennan leik.
Skv. Mbl.is eru rúmlega 75.000 Íslendingar skráðir með aðgang á Facebook, eða um fjórðungur þjóðarinnar allrar.
Ég hef ákveðið forvitnisgen sem veldur því að ég skrái mig fyrir og prófa nær allar svona nýbólur á netinu. Hvort sem það heitir Last.fm, Flickr, Myspace, Twitter eða fleira í þeim dúr, þá prófa ég en loka því svo á endanum af sömu ástæðunni, nær undantekningarlaust: þetta eru samfélagssíður og til að maður fái eitthvað út úr þeim þarf maður að vera einn í fjölmennum hópi vina og/eða kunningja sem nota sömu þjónustu. T.a.m. er ég með Twitter-reikning en uppfæri hann nánast aldrei af því að ég þekki tvær manneskjur eða svo sem lesa uppfærslurnar mínar, og ég les bara þeirra uppfærslur á móti. Það er lítið á þessu að græða nema maður þekki stóran hóp fólks sem tekur þátt.
Þess vegna fíla ég Facebook. Ég á sem stendur 170 vini á Facebook og með örfáum undantekningum eru það nær allt saman Íslendingar. Þetta fólk þekki ég allt persónulega, í raunheimum, en ég efast um að ég hefði getað talið upp hundraðogsjötíu manneskjur af minninu einu saman. Facebook kemur manni í samband við gamla skólafélaga, vini sem maður hefur misst samband við og fleiri slíka aðila, auk þeirra sem eru núverandi í lífi manns, og leyfir manni að fylgjast með öllu þessu fólki á einum og sama staðnum. Ef einhver setur inn mynd, breytir statusnum hjá sér úr “single” í “dating” eða e-ð álíka, þá veit maður af því. Þetta er algjör snilld.
Ef ég mætti skylda Íslendinga til að nota eina netþjónustu væri það samt Twitter, klárlega. Ef allir sem ég þekki notuðu Twitter reglulega gæti ég fengið litlar uppfærslur þeirra - eða örblogg, eins og það er stundum kallað - sendar í símann minn sem SMS frá viðkomandi. Ég gæti þá t.d. sett inn færslu eins og, „í umferðarteppu á Miklubraut vegna bílslyss við Sundahöfnina“ og allir vinir mínir myndu þá vita hvar ég er og um leið fá hjálpsamleg skilaboð um að forðast Miklubrautina. Sem dæmi.
Facebook er gott fyrir netið. Twitter er eins og míní Facebook fyrir gemsann. Ég er ánægður yfir því hve margir Íslendingar nota Facebook, vildi óska þess að jafn margir Íslendingar notuðu Twitter. Kannski er vandamálið það að Twitter þarf að vera sér-íslensk þjónusta? Það kostar sitt að senda SMS til útlanda til að uppfæra.
Talandi um góða byrjun á næsta ári. Ef ég væri spurður að því hvaða einu plötu ég myndi vilja fá að heyra, þá myndi ég svara Glassjaw, án hiks. Það eru núna rúm sex ár síðan önnur plata sveitarinnar leit dagsins ljós, en þessar tvær plötur sem þeir hafa gefið út er með því betra sem ég á í safni mínu.
Allavega, Daryl Palumbo, söngvari sveitarinnar, hefur verið duglegur við allt aðra hluti en Glassjaw síðustu sex árin og það er allt gott og blessað, en þegar maður les fregnir þess efnis að Justin Beck, gítarleikari og aðalspíra Glassjaw, sé búinn að semja og taka upp öll lögin fyrir nýja plötu og sé einungis að bíða eftir því að Palumbo klári texta og söng fyrir um helming laganna, verður maður pirraður.
